Zerwanie więzadła krzyżowego stawu kolanowego przedniego – to kontuzja jednego z największych i najważniejszych więzadeł, które znajdują się w kolanie. To właśnie głównie dzięki niemu kolano może znosić ogromne obciążenia. Jego uszkodzenie prowadzi do poważnej dysfunkcji kolana. Jakie są przyczyny i objawy zerwania więzadła krzyżowego? Na czym polega leczenie? Na te wszystkie pytania odpowiedź znajdziemy w poniższym artykule.

Więzadło krzyżowe kolana przednie składa się z dwóch pęczków włókien. Gdy noga jest prosta ułożone są równolegle do siebie. Kiedy zwierzę zgina kolano – pęczki krzyżują się, tworząc rodzaj rygla, który uniemożliwia przesuwanie się kości udowej względem piszczelowej. Dzięki temu noga jest stabilna. Więzadło krzyżowe przednie to nie tylko świetny stabilizator. Jest również narządem tzw. czucia głębokiego. Dzięki niemu zwierzę wie w jakiej pozycji jest noga i panuje nad nią. Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego dotyczy psów wszystkich ras. Objawy dominują jednak u psów ras dużych, ciężkich. Udowodniono istnienie genetycznej predyspozycji do tego typu urazów u nowofundlandów. Samice i psy kastrowane w niewielkim stopniu są bardziej predysponowane. Podstawowymi czynnikami zerwania są nadwaga i nieprawidłowa kondycja fizyczna. Przyczyną nieprawidłowego funkcjonowania więzadła jest proces zwyrodnieniowy lub uraz. Kategorie te mogą być ze sobą powiązane, ponieważ więzadła zwyrodniałe częściej ulegają zerwaniu. Zwyrodnienie więzadeł wynika zarówno ze starzenia się organizmu (zwłaszcza psy ras dużych), nieprawidłowej budowy oraz procesów immunologicznych zachodzących w więzadłach.

Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego jest jednym z najczęściej występujących czynników powodujących kulawiznę kończyny miednicznej, bólu i choroby zwyrodnieniowej kolana u psów. W porównaniu do analogicznej choroby u ludzi, zerwanie więzadła krzyżowego przedniego jest chorobą bardziej skomplikowaną. Choroba u psów występuje w różnym stopniu nasilenia. Może dochodzić do częściowego przerwania więzadła, a nawet jego rozciągnięcia, nierzadko do całkowitego przerwania ciągłości. Dlatego stopnień nasilenia objawów jest różny i wystąpić mogą problemy z postawieniem jednoznacznej diagnozy. Jak wspomniano wcześniej zmiany zwyrodnieniowe zachodzące w więzadle mogą prowadzić do całkowitego lub częściowego zerwania więzadła krzyżowego. Wobec tego częstym objawem jest np. nagła kulawizna po wysiłku. Jednak nie zawsze zerwanie więzadła wiąże się z tak spektakularnym objawem, często właściciele obserwują wyłącznie :problemy ze wstawaniem , zmniejszoną aktywność, oszczędzanie chorej nogi a tym samym zanik mięśni danej kończyny. Niekiedy mogą słyszeć klikanie podczas chodzenia lub mogą zaobserwować obrzęk stawu kolanowego. Całkowite przerwanie ciągłości więzadła jest stosunkowo proste do stwierdzenia przez lekarza weterynarii: znaczenie mają tu zarówno obserwacja psa w ruchu, jak i badanie kliniczne danej kończyny (szczególne znaczenie ma tu Test Szufladowy oceniający stopień przemieszczenia kości piszczelowej względem udowej). Czasem niezbędne może okazać się RTG chorej kończyny. Dużo większych trudności przysparza zdiagnozowanie niepełnego zerwania więzadła krzyżowego. Nierzadko jedyną techniką diagnozująca problem okazuje się Rezonans magnetyczny lub artroskopia.

Istnieje wiele metod operacyjnego leczenia zerwania więzadła krzyżowego przedniego. Uważa się, że u pacjentów o wadze 5-7kg może dojść do samoczynnego ustabilizowania stawu kolanowego przy prawidłowym ograniczeniu ruchu i leczeniu zachowawczym. Dzieje się tak jednak tylko u zwierząt u których zerwanie więzadło nie jest wtórne do zwichnięcia rzepki.

Leczenie operacyjne jest metodą rekomendowaną i zdecydowanie najskuteczniejszą. Metodę operacyjnego leczenia dobiera się indywidualnie do każdego pacjenta. Najpopularniejszą metodą operacyjnego leczenia zerwanego więzadła jest stabilizacja stawu poprzez szew boczny. Technika polega na założeniu szwu bocznego pomiędzy trzeszczką mięśnia brzuchatego łydki, a guzowatością kości piszczelowej. Jest to technika mało traumatyczna i daje bardzo dobre rezultaty. Pełne wyleczenie zwierzęcia następuje po około 1,5 miesiąca od zabiegu. Po tym okresie torebka stawu jest już prawidłowo zacieśniona, a kolano stabilne. Inną techniką stosowaną często u ras dużych i olbrzymich jest TTA lub TPLO są to techniki polegające na wycięciu kawałka kości piszczelowej i ułożeniu go w taki sposób by uzyskać stabilność kolana pomimo zerwanego więzadła. Zaletą tej metody jest stosunkowo szybki powrót do sprawności. Wadą możliwy problem z gojeniem się kości po wykonanej osteotomii.

Techniki leczenia zerwanego więzadła w medycynie weterynaryjnej cały czas ulegają zmianie i modyfikacjom dlatego świadomy właściciel zwierzęcia, u którego zostanie zdiagnozowany problem powinien zgłosić się do lekarza weterynarii, który dobierze odpowiednią technikę oraz wytłumaczy założenia i efekty każdej z metod.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *