• Zapraszamy

Jan Huszcza

Okazuje się, że z polskimi korzeniami na terytorium, które aktualnie nie należy do naszej Ojczyzny urodziło się znacznie więcej poetów niż moglibyśmy przypuszczać. Dobrym tego przykładem jest Jan Huszcza- urodzony prawdopodobnie 24 grudnia 1917 w Zagościnie na Wileńszczyźnie, dzisiejszym obszarze położonym między Litwą, a Białorusią, a niegdyś wliczającym się do Rzeczpospolitej Polskiej. Cenił sobie bardzo atmosferę, która tam panowała i uważał, że sprzyja ona twórczości artystycznej. W jego „ wspominkach nie zawsze frasobliwych” czytamy, że „rodowici Wilnianie lub ludzie „zwileńszczeni” nie lubili sprężystych organizatorów, ich nerwowości („w Wilnie nikomu nie pilnie”) rzeczowo- komercyjnego stosunku do spraw i poczynań, przedkładali nade wszystko spokój, dostojność i „celebrę” . Poeta, a także prozaik i satyryk, studiował na Uniwersytecie Wileńskim, który w latach 1919-1939 zwany był Uniwersytetem Stefana Batorego, na Wydziale Prawa oraz w Wyższej Szkole Nauk Politycznych w Wilnie. W okresie międzywojennym Uniwersytet Wileński odegrał znaczącą rolę w wychowaniu polskich literatów oraz przyczyniając się do rozwoju nauki polskiej. Do jego absolwentów oprócz Jana Huszcza zaliczyć można między innymi Czesława Miłosza. Przygoda z tworzeniem tekstów rozpoczęła się u Jana w prasie wileńskiej, w której zadebiutował w 1934 roku. Już w 1938 roku wydał on pierwszy tom poezji pt.: „Ballada o podróżnych”. Ważną dla Jana i jego twórczości były kawiarnie, w których spotykały się elity miejskie, szczególnie kawiarnia „ u Rudnickiego”, którą we „wspominkach…” opisuje tak: „to była kawiarnia, jakiej obecnie nie spotkać. Zbierali się tam artyści i intelektualiści miasta, profesorowie. Rozmowy przy stolikach nieraz miały rangę gatunkowo większą niż niejeden artykuł w poważnym piśmie”. Jak podają źródła, był również oficerem Wojska Polskiego. W 1940 roku został skazany na wywiezienie do Kazachstanu, z którego udało mu się powrócić w 1943r. Po powrocie służył w Ludowym Wojsku Polskim, a od 1945r. zamieszkał na stałe w Łodzi. Od tego czasu pracował w Dzienniku Łódzkim, a w latach 1955-1957 był redaktorem pisma „Kronika”, a następnie ”Osnowa”. Jest autorem wielu powieści, opowiadań i satyr min.: “Pamiętnik liryczny”, “Wiersze”, Kręgi”, “Wspominki nie zawsze frasobliwe” oraz „Sęp Sybiru”, w którym opisał życie Polaków zesłanych na Sybir za działania patriotyczne. Stworzył również wiele opowiadań dla dzieci. Za całokształt twórczości został odznaczony Nagrodą Miasta Łodzi w 1975 roku. Zmarł 26 czerwca 1986 roku w Łodzi i tam został pochowany.

Olga Kaszuba

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

  • Poniżej obszaru tresci