Husky syberyjski – jaki jest tak naprawdę?

„Wytrwałość, Wierność, Inteligencja” – taki napis umieszczono pod pomnikiem Balto, najsłynniejszego psa tej rasy. Czym się zasłużył? Jakie są inne psy husky? Czy stereotypy na temat siberian husky mają potwierdzenie w rzeczywistości?

Psy rasy siberian husky przez lata zdążyły się zapisać w naszej historii. Kiedyś postrzegany zwłaszcza jako pies użytkowy, kojarzył się głównie z zaprzęgami. Dzisiaj na jego temat powstało wiele mitów, które bardzo często mają niewiele wspólnego z prawdą. Jakie w takim razie są husky? Skąd wzięła się ta rasa i co powinniśmy o niej wiedzieć?

Zasłużone psy husky
Wspomniany obelisk psa Balto stanął w nowojorskim Central Parku w celu upamiętnienia wydarzenia z 1925 roku. W styczniu tegoż roku w Nome na Alasce wybuchła epidemia dyfterytu. Niestety bardzo szybko skończyły się zapasy surowicy, którą trzeba było dostarczyć z odległej miejscowości Nenana.

O tej porze roku było to możliwe wyłącznie przy użyciu psich zaprzęgów. Maszerzy wraz ze swoimi dzielnymi psami walczyli z czasem i zimnem, aby uratować mieszkańców Nome. Cenny ładunek przekazywali sobie jak w sztafecie, by narażając życie, pokonać 1084 kilometrów. Po mniej więcej tygodniu, 2 lutego 1925 roku Gunnar Kasson z liderem zaprzęgu, psem Balto, dotarli do celu.

Jednym z dzielnych maszerów był Norweg, Leonard Seppala, który jako pierwszy rozpoczął hodowlę psów rasy husky syberyjski. Jego hodowla była nastawiona na psy o większych rozmiarach niż te pochodzące z Syberii, a także o jednolitym wyglądzie. Psy Seppali były sprzedawane głównie do Stanów Zjednoczonych i Kanady. Dlaczego więc, skoro hodowano je w Stanach Zjednoczonych, nazywają się psami syberyjskimi?

W rzeczywistości ich korzenie wywodzą się ze wschodniej Syberii, gdzie były one hodowane przez koczownicze plemiona Jukagirów, Czukczów i mieszkańców Kamczatki. Były wykorzystywane do transportu dobytku oraz polowań. Niektóre źródła podają, że nie ma historycznych dowodów na udział husky w polowaniach, jednak właśnie takie wykorzystanie sugeruje ich silny instynkt łowiecki.

Jak donoszą niektóre źródła, psy husky były wypuszczane w okresie letnim, tak więc przez kilka ciepłych miesięcy musiały sobie radzić całkiem same. Oczywiście wszystko po to, by ich ówcześni właściciele nie musieli ponosić kosztów utrzymania psów. Takie postępowanie może tłumaczyć ich skłonności do samotnych włóczęg i dużej samodzielności.

Syberyjski husky w psim zaprzęgu
Z początkiem XX wieku rosyjski handlarz William Goosak przywiózł swój zaprzęg na Alaskę i zgłosił się do wyścigu All Alaskan Sweepstake. Wraz ze swoimi lekkimi i małymi psami wzbudził ogólne rozbawienie wśród pozostałych uczestników. Nikt nie stawiał na jego sukces. Mimo wszystko, wbrew oczekiwaniom, Goosak ze swoimi husky zdobyli 3. miejsce.

Dzięki temu, wraz z upływem czasu, coraz więcej maszerów startowało właśnie z psami rasy siberian husky. Warto zauważyć, że wtedy liczyły się szczególnie cechy użytkowe husky. Miały być szybkie, silne i bardzo wytrzymałe. Obecnie natomiast nacisk kładzie się przede wszystkim na wygląd psów syberyjskich.

Jaki jest więc współczesny siberian husky? Oczywiście jest to nadal północny pies pierwotny, który mimo selekcji skierowanej na wygląd, zachował swoje cechy użytkowe. Psy husky to zwierzęta, na temat których powstało chyba najwięcej legend i mitów. Poglądy, na temat konieczności posiadania przez husky jednego oka w kolorze brązowym, a drugiego w kolorze niebieskim, poza rozbawieniem, nie powodują żadnych konsekwencji dla przedstawicieli tej rasy. Jednak stereotypy dotyczące ich potrzeb i zachowania potrafią być bardzo niebezpieczne. Które z opinii na temat syberian husky są prawdziwe, a które błędne i krzywdzące?

Prawdy i mity na temat psów husky
„Syberian husky nie przyswajają żadnej wiedzy”
Wystarczy, że kilka razy spotkamy husky, który na spacerze próbuje wyrwać rękę swojemu opiekunowi i nie reaguje na jego zawołanie. Jeśli na pytanie, dlaczego biega luzem, usłyszmy odpowiedź, że pies ucieka, tworzymy w naszej głowie obraz czworonoga, którego nie da się niczego nauczyć. Prawda jest taka, że husky co prawda nie należy do psów, które łatwo się szkoli, nie jest to jednak równoznaczne z tym, że nie potrafi się szybko uczyć.

W rzeczywistości po prostu nie zawsze chce współpracować z człowiekiem. Jeżeli uczymy psa husky rzeczy, które są zgodne z jego predyspozycjami, nauka idzie bardzo sprawnie. Gorzej, gdy zależy nam na chodzeniu na luźnej smyczy lub czynności, która wymaga długiego przebywania w jednym miejscu. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest sporo. Psy siberian husky są bardzo niezależne i szybko ulegają frustracji.

W związku z tym nie przepadają za siedzeniem w jednym miejscu, szybko się też dekoncentrują. Najważniejszy jednak jest fakt, że większość psów husky to niejadki. Cecha ta była bardzo korzystna w dawnych czasach – szybki i silny pies w połączeniu z oszczędnością karmy był uważany za skarb. Dzisiaj niestety powoduje, że dość trudno znaleźć czynnik motywujący psa husky do pracy.

Podsumowując, syberyjski husky może być szkolony tak samo skutecznie, jak każdy inny pies. Być może będziemy musieli poświęcić trochę więcej czasu, a efekty nie będą tak spektakularne, jak u owczarka niemieckiego, jednak warto zmierzyć się z tym wyzwaniem. Nie ma nic przyjemniejszego niż zachwyt i zdziwienie na widok dobrze ułożonego potomka Balto. Pamiętajmy, że nie ma psów głupich – są tylko leniwi i nieodpowiedzialni opiekunowie.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *