Zielnik AKSONA

Drodzy Czytelnicy, przez kilka miesięcy nasza dziennikarka Ilonka będzie zapoznawać Państwa z ZIOŁAMI. Zapraszamy do lektury.

Lubczyk ogrodowy

Nazwa łacińska: Levisticum officinale.

Charakterystyka: roślina wieloletnia, która należy do selerowatych i ma charakterystyczne ciemnozielone liście, które są podwójnie pierzaste oraz błyszczące. Zioło lubczyku kwitnie od czerwca do sierpnia, a owocem jest lekko jajowata rozłupina. Można też  zbierać jego korzeń.

Substancje odżywcze: zawiera głównie olejki lotne, których 70% stanowią związki ftalidowe. Są w nim kumaryny czyli bergapten oraz psolaren, ale też kwasy roślinne, cukry, żywice, gumy, duże ilości skrobi oraz kwasy polifenolowe, np. kwas kawowy, a także fitosterole.

Najważniejsze właściwości: lubczyk jest zarówno przyprawą, jak i rośliną leczniczą, która ceniona jest też, jako afrodyzjak. Najbardziej znane jego właściwości to: zwiększanie ilości wydalanego moczu, regulowanie pracy przewodu pokarmowego, pobudzanie wydzielania soku żołądkowego, działanie wiatropędne, a także ma właściwości uspokajające i przeciwdrgawkowe.

Zastosowanie: stosowany jest, jako przyprawa do wielu dań (sosy, mięsa, sałatki oraz zupy), a także w ziołolecznictwie i w kosmetyce, np. jako dodatek do olejków do kąpieli.Przeciwwskazania: lubczyk nie powinien być stosowany w czasie menstruacji, bowiem zwiększa krwawienia miesięczne. Powinny go przestać zażywać kobiety w ciąży, ponieważ może doprowadzić do poronienia oraz karmiące piersią. Po zastosowaniu lubczyku należy unikać ekspozycji na słońce, gdyż może to spowodować pojawienie się plam na skórze. Nie można go też stosować w ostrych stanach zapalnych, a także przy niewydolności serca i nerek, gdyż wtedy trzeba skonsultować się z lekarzem.

Mięta

Nazwa łacińska: Mentha L.

Charakterystyka: roślina wieloletnia z rodziny jasnotowatych, która ma zielone, eliptyczne liście. Najczęściej wykorzystuje się z niej liście i łodygi w formie nieprzetworzonej albo przygotowuje się z nich napary lub wyciągi.

Substancje odżywcze: lecznicze właściwości mięty wynikają z obecnego w jej liściach olejku eterycznego, którego głównym składnikiem jest mentol. Można w nim znaleźć flawonoidy, czyli przeciwutleniacze oraz garbniki i gorycze.

Najważniejsze właściwości: korzystnie wpływa na podrażnienia układu pokarmowego, ma działanie antybakteryjne, rozkurczowe, antywirusowe i uspokajające. Jest naturalnym środkiem przeciwbólowym. Pomaga na problemy z koncentracją oraz zespół jelita drażliwego, na niestrawność. Wspomaga też pracę wątroby.

Zastosowanie: stosowana jest w kuchni do różnych potraw oraz napojów, np. do lemoniady razem z cytryną. Stosowana w kosmetyce, np. wyciąg z mięty dodaje się do balsamów łagodzących, past do zębów lub do preparatów odświeżających stopy.  W ziołolecznictwie i w przemyśle spożywczym jako dodatek  smakowy, np. w gumach do żucia czy cukierkach.Przeciwwskazania: mięty nie można stosować w czasie ciąży, a przeważnie w I trymestrze, ponieważ grozi poronieniem, ale też nie może być zażywana przez dzieci poniżej 5. roku życia. Poza tym nie można jej używać przy niedociśnieniu, żylakach, niepłodności u kobiet oraz przy chorobach nerek i przy refluksie. Mięta zaburza tło hormonalne u mężczyzn i obniża potencję, ale wypicie jednej herbatki tygodniowo nie zaszkodzi.

W czerwcu : bazylia i tymianek

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *